Kościół w Jasieniu (Gassen)

Mieszkańcy Alt Gassen oraz miasta Jasień (Gassen) nie posiadali własnej świątyni. Początkowo uczęszczali do świątyni w Budziechowie. Mimo uzyskania praw miejskich przez Gassen (Jasień) 24 stycznia 1660, dopiero po 3 latach 27 maja 1663 zakończono budowę pierwszego kościoła. Była to drewniana budowla. Głównym inicjatorem budowy kościoła i jego głównym fundatorem był Rudolf von Bünau. Poświęcenia dokonał główny duchowny Dolnych Łużyc Georg Hutterus, urzędnik z Lübben. Początkowo nabożeństwa odprawiane były przez proboszcza z Budziechowa – Bolziusa, który określał się jedynie jako "opiekun kościoła w Gassen". Kościół w Jasieniu był bardzo mały i skromny. Nie posiadał wieży ani organów. Całe niezbędne wyposażenie kościoła zostało ufundowane przez rodzinę von Bünau. W roku 1668 w Jasieniu zamieszkał pierwszy proboszcz Melchior Franke (inne źródła niemieckojęzyczne wymieniają Melchiora Ke... - nazwisku urwane w przytaczanym źródle). W roku 1717 mieszczanin i ludwisarz z Żar Beniamin Korner zgodnie z umową odlał dla kościoła dwa dzwony. Przywieziono je do Gassen (Jasienia) 15 czerwca 1730, lecz z uwagi na brak wieży, dzwony ustawiono na rusztowaniu przed kościołem. Dopiero 25* (lub 20) lipca 1730 został położony kamień węgielny pod budowę wieży, którą ukończono w 1731. 

W tym też upalnym roku 1731 wybuchł w Gassen (Jasieniu) pożar, którego skutki miały ogromny wpływ na kształt obecnego miasta. Pożar wybuch 28 sierpnia popołudniu między 14 a 15 godziną. Pożar szalał w całym mieście. Spłonęło probostwo - plebania, ok. 15.45 spłonął kościół a wraz z nim organy, księgi parafialne, biblie, modlitewniki. Z pożaru ocalało zaledwie 7 domów. Całe miasto wyglądało jak jedna kupa gruzu.
Część ksiąg kościelnych i zapisów urodzeń, małżeństw mieszkańców z Gassen przetrwało w księgach parafii Baudach (Budziechów).

20 kwietnia roku 1733 położono kamień węgielny pod budowę nowego ceglanego kościoła. Zbudowany został w stylu barokowym. Wzniesiono go w miejsce spalonego, wykorzystując murowaną kondygnację wieży, którą podwyższono.

1 sierpnia 1733 o godz. 14 zabrzmiał dzwon. Fundatorem był Günter von Bünau i gmina (miasto) z dobroczynnych składek. Odlał go H.Friedrich Koerner i Joh.Heinrich Lehman z Sorau (Żar), na dzwonie widnieje imię fundatora.
Był to największy dzwon 1733/1737, został odlany w 1733, a następnie przelany (ponownie odlany) w 1737 roku przez ludwisarza Friedricha Koernera w Żarach (Sorau). Fundatorami przelania dzwonu byli Friedrich Siegismund von Bredow oraz Otto Georg von Wiedebach. Dzwon miał średnicę 66 cm. Na dzwonie widniał napis wymieniający Günthera von Bünau jako fundatora oraz informacja o ponownym odlaniu po pożarze z 1731 roku pod nadzorem pastora Johanna Heinricha Lehmanna. Po przeciwnej stronie dzwonu znajdowało się nazwisko pastora: „M. Johannes Christianus Crugerus Pastor w Baudach i Gablenz Senior Diacc. Gubenens” wraz z herbami.

Nowy kościół początkowo nie posiadał okien i ławek. Dopiero ze składek mieszkańców kupowano stopniowo jego wyposażenie. W roku 1734 w Zielone Świątki odbyło się pierwsze kazanie w nowym kościele. W roku 1741 ustawiono chrzcielnicę, a wokół nawy i prezbiterium biegł balkon podparty słupami, w prezbiterium centralnie ustawiono ambonę, którą ostatecznie wykończono w 1744. Był to trójstronny kosz wsparty na dwóch słupach, nad kazalnicą umocowano pokrywę. 3 czerwca 1770 postawiono kopułę wieży zwieńczoną wiatrowskazem.
W roku 1770 ukończono budowę wieży kościelnej, nadzorowanej przez mistrza z Sorau (Żar) - Fiedigera. W tym też to roku na jej szczycie zamocowano wiatrowskaz - chorągiew wykonana z żelaznej blachy, połączona nitami z gwiazdą z wyrytymi literami SVB i data 1770. 

W 1872 roku podczas burzy runął cały szczyt wieży, który odremontowano i pokryto blachą miedzianą i ukryto monety i dokumenty z tych czasów. W roku 1890 zamontowano organy (czwarte w tym kościele) ufundowane przez Theodora Flothera, a w 1897 uruchomiono zegar na wieży.
W 1904 wnętrze kościoła gruntownie odremontowano i zmodernizowano. Kościół do roku 1910 był ogrzewany piecami kaflowymi zdobionymi herbami rodziny von Bünau.
W 1920 kościół zelektryfikowano, a w 1922 Alfred Büttner ufundował nowy dzwon.
W kościele chowani byli właściciele miasta wraz z rodzinami, a obok niego, prawdopodobnie na terenie obecnego trawnika przed wejściem, pozostali mieszkańcy Jasienia do czasu kiedy wytyczono nowy cmentarz poza miastem pod koniec 18 wieku.

Widok na kościół w publikacji z 1913, Zentralblatt der Bauverwaltung (Public Domain) str.118, widać (zdjęcie prawe) nieistniejące zabudowania od ul. Piątkowskiego i JPII. (źródło: https://digital.zlb.de/viewer/image/14688302_1913/141/)

 

Księgi z parafii ewangielickiej Baudach (Budziechów) w tym śluby 1687-1766, w tym z Gassen zachowane do roku 1722.  Zapisy ślubów zaczynają się w 1662, ale zawierają mało informacji o imionach par młodych, dopiero od 1687 jest więcej informacji w księgach. Wsie Gablenz (Jabłoniec), Liesegar (Lisia Góra), Tauchel (Tuchola), Zwippendorf (Świbna) należały do parafii Baudach (Budziechów).

Również miasto Gassen i wieś Alt Gassen podlegały pod pastorów z Baudach. W 1661 wszystkie narodziny, śluby i pogrzeby były rejestrowane w kościelnych księgach Baudach. Dopiero na przełomie 1722/23 zaczęto prowadzić księgi kościelne w Gassen. Zachowały się akty zgonów z Alt-Gassen z lat 1875-1901.

Urząd Stanu Cywilnego Alt Gassen istniał w latach 1877-1901 i znajdował się w Urzędzie Stanu Cywilnego Miasta Gassen. W latach 1875 i 1876 do Gablenz, a w 1902 roku miasto Gassen Prowadziło księgi łącznie z Alt Gassen. Wsie Gablenz, Liesegar i Zwippendorf należały w tym okresie do Urzędu Stanu Cywilnego Alt Gassen.
Zachowały się księgi urodzeń, ślubów i zgonów dla Miasta Gassen z lat 1662-1766.

Spisy mieszkańców na podstawie zachowanych metryk od 1662. 

Krypta Grobowa.

W publikacjach niemieckojęzycznych znajdujemy zapisy, że podczas prac remontowych w kościele w Gassen natrafiano na ślady wejścia do krypty, która znajdowała się pod ołtarzem lub w pobliżu zakrystii. Wspominano, że tradycja chowania w kryptach kościelnych ustała w Gassen po wybudowaniu nowej kaplicy cmentarnej przez rodzinę von Rabenau. Informacje wspominają, że pod kościołem w Gassen znajduje się rodowe miejsce pochówku (Erb-Begräbnis), w którym złożono prochy Rudolfa von Bünau zm.1686 oraz kolejnych przedstawicieli rodu. Wejście do krypty zostało zamurowane, aby zapewnić spokój zmarłym i stabilność posadzki świątyni. Krypta murowana pod wschodnią częścią kościoła. Odnotowano tam obecność cynowych sarkofagów (Zinnsärge), co świadczyło o wysokim statusie pochowanych tam osób z rodu von Bünau.
Wejście do krypty zamurowano prawdopodobnie w okresie 1850–1870. W tym okresie w wielu kościołach Dolnych Łużycach przeprowadzano modernizację posadzek, usuwając wystające ozdobne płyty nagrobne i wyrównując poziom posadzki dla ustawianych ławek.

 

W Gassen zmarli i zostali pochowani krewni z rodziny von Bünau, właściciele Gassen i okolicznych wsi z szlacheckich rodów:
1. Rudolf von Bünau zm. 28 gru 1686, Gassen,
2. Marianne von Wiedebach (von Bünau) zm. 5 cze 1669, Gassen,
3. Rudolf von Bünau zm. 22 lut 1715, Gassen
4. Heinrich von Bünau zm. 17 lip 1723, Grünhölzel bei Gassen
5. Marianne Helene von Promnitz (von Bünau) zm. 6 wrz 1728, Gassen
6. Charlotte Friederike Auguste von Bünau zm. 1728, Gassen,
7. Ursula Marianne von Bünau (von Loeben) zm. 17 paź 1730 Gassen
8. Anna Helena von Bünau (von Seidlitz) zm. 21 lut 1732 (w wieku 77) Gassen,
9. Guenther von Bünau zm. 6 lis 1739, Gassen,
10. Günter von Bünau zm. 6 sty 1740 (w wieku 61) Gassen, 
11. Heinrich von Bünau zm.27 lip 1746 (w wieku 72) Gassen, 
12. Sophie Charlotte Eleonore von Stössel zm. 19 cze 1745 (w wieku 56) Gassen,
13. Magdalena Sophie Henriette von Haugwitz (von Rabenau) zm.26 mar 1783, Gassen
14. ??? von Bünau zm. 15 mar 1795, Gassen
15. Günthera von Bünau zm. 5 gru 1795 (w wieku 75) Gassen

Potwierdzone pochówki w kościele to:
1. w okresie 1686-1795 członków rodziny von Bünau w kryptach przy zakrystii.
2. w 1747 Henryk von Bünau (1675–1747). Płyta nagrobna w kościele. Zawiera osiem starannie wykonanych herbów wywodowych- dziś brak płyty w koście.
3. Anna Helena von Bünau z domu von Seydlitz, (1654–1731). Płyta nagrobna w kościele. W narożnikach płyty znajdują się cztery herby wywodowe - dziś brak płyty w koście.
4. w 1755 Sophia Augusta von Rabenau z domu von Bestenbostel (1689–1755), płyta zachowana

W tym okresie w Gassen nie było jeszcze cmentarza, zatem właścicieli i ich krewnych - przynajmniej cześć z nich - prawdopodobnie pochowano w kościele w Gassen.

W kościele znajdowały się trzy dzwony. Dwa z nich zostały zdemontowane w czasie wojny – były wykonane z brązu. Trzeciego nie udało się zdemontować, został uszkodzony – pęknięty – i przetrwał do naszych czasów, nosi nazwę Bünau. Obecnie w dzwonnicy w są dwa dzwony. Drugi pochodzi z kościoła z Gablenz (Jabłonic) i nosi nazwę Nadzieja. W Gablenz (Jabłonicach) pozostały dwa dzwony o nazwach Wiara i Miłość (odlane przed 1945 rokiem). Kościół służył wiernym wyznania protestanckiego.

Wedle niemieckiego spisu w kościele znajdowały się m.in.:

Ołtarz ambonowy (Kanzelaltar), posiadał dwie kolumny z korynckim belkowaniem obok wysuniętego korpusu ambony, którego wyjście obramowane było rzeźbionymi listwami akantu. Zwieńczenie ołtarza w górnej część ozdobiona wazami i wygiętym baldachimem (Schalldeckel). Został wzniesiony w 1744 roku przez mistrza A. Pirschera z Sommerfeld (Lubska) i „odnowiony” w 1746 roku przez Gottlieba Krügera z Sorau (Żar).

Ambona z drewnianą balustradą korpusu, ozdobiona girlandami liści na narożnikach. W polach balustrady oraz na schodach namalowani zostali czterej ewangeliści oraz data 1742 (podobnie jak w kościele w Jabłońcu - Gablenz). Na drzwiach ambony widnieją postacie Mojżesza i Dobrego Pasterza. Zwieńczenie stanowiła figura Chrystusa Zmartwychwstałego.

Sgtała Chrzcielnica drewniana, ośmioboczna, wsparta na wygiętej stopie. Na bokach znajdowały się kanelowane pola, a na narożnikach listwy w kształcie łusek. Pokrywa ozdobiona jest snycerskimi „ślimacznicami”. Pochodziłą z końca XVIII wieku.

Anioł chrzcielny (Taufengel), nowy anioł został zawieszony w kościele w 1741 roku.

Cynowa misa chrzcielna: Ośmioboczna, wyposażona w uchwyty, o średnicy 37 cm. Widniała na niej inskrypcja z datą fundacji 1737.

Naczynia liturgiczne:
Kielich, Srebro pozłacane, wysokość 21,2 cm. Na czarze grawerowany monogram IHS w promieniach oraz inskrypcja fundacyjna: „Heinrich von Bünau 1727”.
Kielich, Srebro pozłacane, wysokość 21,5 cm. Posiada sześcioboczną stopę i pękaty nodus na smukłym trzonie. Pochodzi z początku XVIII wieku.
Puszka na komunikanty, Srebro częściowo pozłacane, owalna (11 x 8,5 cm). Inskrypcja informuje o fundacji Heinricha von Bünau, dworzanina z Gothy, z roku 1703.
Puszka na komunikanty, Srebro trybowane, okrągła (średnica 9 cm). Wsparta na trzech nóżkach w kształcie muszli, na pokrywie krucyfiks. Podarowana w lipcu 1752 roku przez G. A. von Rabenau.
Świeczniki, para mosiężnych świeczników (Gelbguss) o wysokości 47 cm. Podarowane przez Heinricha von Bünau, co potwierdza wpis w księdze kościelnej z 1732 roku.

Elementy dekoracyjne w kościele:
Marmurowy relief „Ecce homo”: O wymiarach 26,5 x 19,5 cm, podarowany w 1735 roku przez rodzinę von Bünau.
Tablica genealogiczna (Stammbaum), wygięta drewniana tablica z malowanym drzewem rodowym, umieszczona między dwiema kartuszami z symbolami śmierci i zmartwychwstania. Na konsolach stały przy niej figury Cnót oraz 16 malowanych herbów przodków Günthera von Bünau. Pochodzi z połowy XVIII wieku.

Znajdowała się też, drewniana tablica z namalowanym drzewem genealogicznym (Stammbaum). Znajdowało się tam 16 rzeźbionych i kolorowych herbów przodków Günthera von Bünau, oraz jego krewnych, w tym Rudolfa von Bünau.

 

Lata od 1945.   
Od 1945 do miasta zaczęli przybywać repatrianci ze wschodu (z Bitkowa, obecnie Ukraina). Wraz z nimi w grudniu przyjechał pierwszy proboszcz w Jasieniu ks. T. Korczyk. W kościele zaczęto odprawiać katolickie nabożeństwa, pierwsza msza w kościele odbyła się 25 grudnia 1945r. Pierwsza msza po 1945 roku w Jasieniu odbyła się na polach za tunelem przy ul. Zielonogórskiej, odprawiał msze kapelan wojskowy. Ks. Korczyk przywiózł też ze sobą część przedmiotów liturgicznych pochodzących z kościoła w Bitkowie. Do dnia dzisiejszego zachowały się między innymi lichtarze stojące przy ołtarzu i figura Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia. Kościół obecnie w Jasieniu jest pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej, a wezwanie wzięto od „Stowarzyszenia Żywego Różańca”, które to przyjechało wraz z nowymi mieszkańcami. W roku 1958 ks. Tytus Korczyk został przeniesiony do Legnicy, a nowym proboszczem został ks. Zygmunt Głowacki. W latach 60-tych dokonał wielu zmian w samym kościele. Zamurowanych zostało pięć owalnych okien wokół ołtarza. Zdemontowano ówczesną drewnianą zabudowę ołtarza wraz z amboną (części drewniane spalono, choć są informacje, że zostały sprzedane, a zdjęcia wskazują na dobry stan balkonów i witraży).

Fragment zdjęcia z 1959, na którym widać dawny witraż i balkon, z mieszkańcami Jasienia.

Początkowo ustawiono figurę Matki Bożej, a część tylną zasłonięto, w kopule zamontowano światło aby oświetlało figurę. Następnie odcięto całkowicie ambonę i ustawiono ją po lewej stronie ołtarza. Kamienna chrzcielnica została przewieziona do kościoła w Jabłońcu (tak przynajmniej powiadają starzy mieszkańcy choć na przedwojennych zdjęciach kościoła w Jabłońcu już pojawia się ta chrzcielnica). Obecnie stoi po prawej stronie w kościele pod schodami prowadzącymi na chór. Obecna chrzcielnica w jasieńskim kościele przywieziona została z Bitkowa w 1945. W miejsce dawnego ołtarza w kościele w Jasieniu zamontowano metalową kratę. Przestały tez funkcjonować boczne wejścia do kościoła. Do dziś zachowała się w jednym z nich tablica pamiątkowa.

W roku 1969 obowiązki proboszcza przejął ks. Benedykt Pacyga. Kolejnym proboszczem został ks. Franciszek Ptak do dnia śmierci 15.05.1979. Obowiązki proboszcza przejął ks. Jan Sidorowicz. Podstawowym problemem kościoła jest wilgoć przedostająca się z ziemi na mury kościelne. Ks. Jan Sidorowicz – proboszcz z Jasienia w wielokrotnie prowadził prace remontowe w kościele – związane z odnawianiem elewacji kościoła. W roku 2002 podczas silnego wiatru odpadł kawałek metalowej blachy z kopuły kościoła.
W latach 1984 i 1985 wymieniono wszystkie okna w kościele, zamontowano witraże. 


W 2002 roku nowy proboszcz ks. vicedziekan dr Roman WRÓBEL rozpoczął gruntowne remonty na parafii. Odnowiono probostwo oraz rozpoczęto prace związane z odnawianiem kościoła. Wymieniono drzwi wejściowe do kościoła, - główne i boczne wejścia. Sprowadzono zabytkowe freski, które umocowano w grudniu 2003 roku na suficie w kościele.

W kolejnych latach następowały kolejne zmiany wnętrza świątyni, 11.O3 2007 podczas wizytacji kanonicznej odnowiona jasieńska świątynia wraz z nowym ołtarzem została poświęcona przez KS. BISKUPA DIECEZJALNEGO ADAMA DYCZKOWSKIEGO. Ołtarz główny, jak i soborowy, chrzcielnica i ambonka są wykonane z drewna dębowego, a rzeźby z drewna lipowego.
Autorem projektu ołtarza jest Pan Otto Hattmann. Maryję Różańcową oraz płaskorzeźby wykonał Pan Henryk Domaradzki. Ołtarz zamontował Pan Jan Najdek. 
Płaskorzeźby przedstawiają tajemnice różańca św.
1. Narodzenie Pana Jezusa
2. Chrzest w Jordanie
3. Ukrzyżowanie
4. Zmartwychwstanie

Matka Boża Różańcowa na ręce trzyma różańce, które są darem od OJCA ŚW JANA PAWŁA II i BENEDYKTA XVI, a także są przywiezione z Lourdes, z Fatimy i z La Salette.  W 2008r Nasza Pani Różańcowa otrzymała kolejne dwa różańce przywiezione przez ks. Proboszcza z podróży na „wschód”. Jeden pochodzi z katedry lwowskiej, drugi jest darem sióstr niepokalanek z Jazłowca.

W czwartek 17 kwietnia 2007 o godz. 17.00 podczas Mszy św. została poświęcona korona i Ukoronowana Figura w ołtarzu. Poświęcenia i koronacji dokonał Biskup Paweł Socha

Świątynia w Jasieniu została wzbogacone o nowe tabernakulum. Jest to dzieło artysty Ryszarda Mikołajczaka z Zielonej Góry. Poświęcenia tabernakulum dokonał ks. Prof. Legat Papieski O. Hugolin Langkammer podczas Mszy świętej odpustowej 7 października 2008r.

W lipcu 2016 rozpoczęto remont wieży kościoła, wykonawcą była firma Geoprojekt z Wrocławia, remont trwał w kilku etapach. Wokół wieży wykonano wzmocnienia kolumnowe  (71 sztuk) o długości o 1,5 do 5m w głąb ziemi, by ją ustabilizować, oraz wokół ścian naw bocznych.  Celem prac było ustabilizowanie wieży, która nadal będzie mieć kilkucentymetrowe odchylenie od pionu.

Najpilniejszych prac remontowych wymaga wieża i ściany kościoła do niej przyległe. W 2021 trwały prace przy wieży kościoła.
Wieża zaczęła osiadać nierównomiernie, odchylać się od pionu. Spowodowała to korozja biologiczna drewnianej tratwy (poziome belki sosnowe) na której posadowiona jest wieża. Tratwa pierwotnie była zatopiona w wodzie gruntowej, z czasem obniżenia się poziomu wód gruntowych spowodowały jej osuszenie i drewno zaczęło się rozsypywać. W ich miejsce zostają umiejscowione (wylane  kolumny cementowe.
Kolejnym etapem prac rozpoczętym w w sierpniu 2016 roku było klamrowanie ścian. Na wieży i ścianach bocznych zostaną wykonane ściągi stalowe o średnicy  2,5 -3 cm.

8 grudnia 2024 została podpisana umowa na remont kościoła pw. Matki Bożej Różańcowej w Jasieniu w systemie „zaprojektuj i wybuduj” z zakładanym czarem realizacji 24 miesiące. Zakładane efekty po inwestycji: https://www.facebook.com/photo?fbid=1078473481146471&set=pcb.1078476184479534

18 grudnia 2024 Burmistrz podpisała z Parafią umowę o dotacji na remont kościoła 𝐩𝐰. 𝐌𝐚𝐭𝐤𝐢 𝐁𝐨𝐬𝐤𝐢𝐞𝐣 𝐑𝐨́𝐳̇𝐚𝐧́𝐜𝐨𝐰𝐞𝐣 𝐰 𝐉𝐚𝐬𝐢𝐞𝐧𝐢𝐮. Remont dzięki uzyskaniu dofinansowania ma zakresem objąć odwodnienie kościoła i remont elewacji.

   
Prace remontowe z listopada 2025.



W świątyni i obok znajdują się:

Strop polichromowany (XVIII w.)
Barkowy strop z 1 połowy XVIII w. ze sceną Wniebowstąpienia Chrystusa z ośmioma scenami pasyjnymi.
Strop pochodzi z kościoła w Kożuchowie. W latach 1709-1710 wzniesiono tam kościół ewangelicki. Po II wojnie światowej kościół do 1950 służył ewangelikom, następnie przekazano go parafii prawosławnej. W 1962 roku został przeznaczony na magazyn zbożowy. W 1968 roku świątynię rozebrano, pozostawiając jedynie wieżę. Po zapadnięciu decyzji o rozbiórce kościoła, drewnianą polichromię ze stropów zdemontowano.
Strop po renowacji został w grudniu 2003 roku przywiezione do Jasienia i rozpoczęto ich montaż.
Główna – środkowa scena przedstawia Wniebowstąpienie Jezusa Chrystusa. Otaczają go malowidła przedstawiające Zwiastowanie, Boże Narodzenie, Chrzest w Jordanie, Przemienienie Pańskie, Ostatnia Wieczerza, Modlitwa w Ogrójcu, Ukrzyżowanie, Zdjęcie z krzyża.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Epitafium Zofii Augusty von Rabenau (1689-1755)
W kościele pod północną emporą znajduje się barokowe epitafium powstałe ok. 1730 roku. Zawiera w górnej części trzy pozłacane herby rodów von Rabenau, von Bestenbosten i von Stockheim oraz tekst napisany gotykiem. Zofia (Sophia) Augusta von Rabenau z domu Bestenbostel urodziła się w Braunschweigerhill w lipcu 1689 roku. Jej ojcem był Claus Dietrich von Bestenbosten, matka Anna Margerethe von Stockheim. Była drugą żoną kapitana Gottlieba Adolfa von Rabenau z Gassen (Jasienia).
Nie wiadomo czy tablica wisi w tym miejscu od "zawsze", czy została przewieszona, nie ma też potwierdzenia czy Zofia A. von Rabenau została pochowana w kościele.
W kościele znajdowały się jeszcze trzy inne pamiątkowe tablice.
(Tablica wymaga pilnej naprawy konserwatorskiej, jest zawilgocona, a napis od dołu przestaje być czytelny, zanika pod wpływem wody)

 

 

 

 

 

 

Dzwony (1730 - 1922)
W 1717 rozpoczęto zbiórkę na odlanie dzwonów kościelnych. Dwa dzwony wykonał Benjamin Kerner z Żar. Dzwony do roku 1730 wisiały obok kościoła. W 1731 w czasie pożaru miasta zniszczeniu uległy dzwony.
W 1733 do odbudowanego kościoła dostarczono nowe dzwony, jeden został ufundowany przez Günthera von Bünau.

W jasieńskim kościele znajdowały się trzy dzwony. Były demontowane w czasie wojny bo były wykonane z brązu i miały zostać przetopione na cele wojenne. Jeden z dzwonów został uszkodzony – pękł – ale przetrwał do naszych czasów, nosi nazwę Bünau. 

Obecnie, jeden z wiszących dzwonów pochodzi z kościoła z Jabłońca i nosi nazwę Nadzieja, datowany na 1922 ufundowany był dla świątyni w Jabłońcu przez Alfreda Büttnera ze Świbnej.
Jeden z dzwonów jest podłączony do mechanizmu zegara. Obecnie po zamontowaniu elektronicznego mechanizmu, dzwon wybija godziny, a o godz. 21.00 rozlega się melodia Apelu Jasnogórskiego.

 

 

 

 

Organy (1890)

W Kosciele instał wczesniejszy intrument. Obecne organy pochodzą z roku 1890, i zostały ufundowane przez Teodora Flothera. Zostały zbudowane prze firmę organmistrzowską W. Sauer z Frankfurtu nad Odrą, jako opus 535.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tablica pamiątkowa w rocznicę nadania praw miejskich (1860r.)

Na zewnętrznej ścianie kościoła (ściana prezbiterium) znajduje się zabytkowa tablica z roku 1860, którą ufundowali mieszkańcy w 200 rocznicę  nadania praw miejskich. Tablica ta przedstawia mury miejskie z bramą. Na tablicy znajduje się również godło herbowe oraz daty 1666 (lokacja miasta) i 1855 .
Tekst na tablicy:
Zur Erinnerung Jubiläum
200 Jahre der Stadt Gassen
gefeiert am 24. Januar 186(0)0

Do wspomnienia (przypomnienia) Jubileuszu
200 lecia Miasta Gassen
uroczyście obchodzonego 24 stycznia 186(0)*
  *(0) -  mało czytelne

 

 

 

 

 

 

Krzyż pokutny (1813)
Przy kościele znajduje się zarejestrowany jako najmniejszy w Polsce krzyż pokutny. Wykonany jest z połówki kamienia młyńskiego. Jego wysokość wynosi 37 cm. Na krzyżu widnieje data 1813, którą odczytano po wykopaniu krzyża podczas przekładania bruku w 1995 roku. Data ta najprawdopodobniej oznacza czas powstania krzyża.

 

 

 

 

 

 

 

 

Mechanizm zegarowy. Ks proboszcz K.Cochła nakręcający zegar marzec 2024r. Zdjęcia ze strony FB Parafii Jasień.

W Kościele znajduje się też zabytkowy piec wpisany do rejestru zabytków.

 

Zabytki niezachowane w kościele:

Dawny ołtarz w kościele.

Piec kaflowy jaki znajdował sie w kościele wedle rejestru: Die Kunstdenkmäler des Kreises Sorau und der Stadt Forst.

Tablica pamiątkowa w kościele w Jasieniu (Gassen) - Günter von Bünau.

Płaskorzeźba, szydzenie z Chrystusa rok 1735

 

Lista ustalonych pastorów (protestanckich) pełniących posługę w kościele w Jasieniu (Gassen) do 1945 
Bolzius z Budziechowa 1663 – 1668
Pastor Melchior Franke 1668 - 1669
Postor Adam Richter 1669 - 1687
Pastor Paul Franke 1687 - 1695
Pastor Martin Jänsch z Lubska 1695 - 1702
Pastor Georg Meynhardt 1702 - 1721
Pastor Siegmund Heinrich Schultz z Żar 1721 - 1727
Pastor Johann Heinrich Lehmann z Żar 1727 - 1747
Pastor Göttse 1748 - 1774
Pastor Scheltz z Lubska not.1781
Pastor Braun not.1790
Pastor Gerlach not.1830
Pastor Maksymilian Karol Bernhard Schulze not.1875
Pastor Bertold Würzburg
   

 

od roku 1945 - Kościół Rzymsko-Katolicki - Proboszczowie
ks. TYTUS KORCZYK  - 1.12.1945
(ks. Tytus Korczyk ur. 15 kwietnia 1895 w Kołomyi w rodzinie kolejarskiej, zm. 4 grudnia 1975 w Legnicy.
Absolwent Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. 19 maja 1919 r. przyjął święcenia kapłańskie. Duszpasterską posługę sprawował na wschodzie II Rzeczypospolitej, m.in. w Stanisławowie, Haliczu, Delatyniu i Bitkowie. W grudniu 1945 r. objął probostwo w parafii pw. Matki Bożej Różańcowej w Jasieniu. Wraz z repatriantami z Bitkowa przywiózł ze sobą część przedmiotów liturgicznych oraz figurę Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia. W 1958 r. został proboszczem parafii Trójcy Świętej w Legnicy, zaś w 1971 r. Honorowym Kanonikiem Kapituły Metropolitalnej (godność tę nadał mu biskup wrocławski Bolesław Kominek). W 1975 r. papież Paweł VI wyróżnił go tytułem Kapelana Honorowego Ojca Świętego. Zmarł w Legnicy, gdzie został pochowany na Cmentarzu Komunalnym.)

ks. ZYGMUNT GŁOWACKI - 25.07.1958
ks. kanonik BENEDYKT PACYGA - 20.07.1969
(Ks. Kanonik Benedykt Pacyga - urodzony 25.10.1933 r. w Bukowinie Tatrzańskiej. jako czternaste, najmłodsze dziecko Sebastiana i Wiktorii z d. Horwat. W Roku 1948/49 uczęszczał do Gimnazjum Ogólnokształcącego w Zakopanem, Po ukończeniu klasy VIII wstąpił do Zakonu Ojców Franciszkanów Konwentualnych jako małoseminarzysta w 1949/50 r. Od 1950 do 1955 r. formował się i kształcił jako nowicjusz, a potem profes w Głogówku Śląskim. Maturę zdawał w Małym Seminarium OO Franciszkanów w Niepokalanowie i tam uzyskał świadectwo dojrzałości w 1952 r. W latach od 1952 do grudnia 1955 r. odbywał profesję, złożył pierwsze śluby i studiował filozofię. W grudniu 1955 r. opuścił seminarium OO Franciszkanów. Przez pół roku pracował jako nauczyciel we wiosce Grudza pow. Lwówek Śl. W marcu 1956 r. napisał do Arcybiskupa wrocławskiego z prośbą o przyjęcie do Seminarium Metropolitalnego. We wrześniu otrzymał powiadomienie o przyjęciu. Studiował w Seminarium Metropolitalnym do końca czerwca 1960 r. Święcenia ostiariatu i lektoratu otrzymał 4.11.1958 r. egzorcystatu i akolitatu otrzymał w katedrze wrocławskiej 21 marca 1959. Święcenia subdiakonatu otrzymał 10 kwietnia 1960 r. w kaplicy SS. Elżbietanek. W czerwcu 1959 r. otrzymał święcenia diakonatu. 14 sierpnia 1960 r. ,przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. bp. Andrzeja Wronki. Pracował jako wikary w parafiach w Wałbrzychu, Wrocławiu, Głogowie, Ciepłowodach. W latach 1969-1978 był proboszczem w Jasieniu. Wówczas władze państwowe nie chciały uznać ks. Benedykta Pacygi jako administratora parafii, a jedynie jako wikariusza zarządcę. Był prześladowany za głoszenie prawdy, uwrażliwianie sumień, wierność Ewangelii. 28 kwietnia 1978 r. jako wikariusz zarządca objął parafię św. Michała Archanioła w Świebodzinie, a 22.06.1978 roku został mianowany administratorem tejże parafii przez ks. bp. Wilhelma Plutę. Był to trudny czas w pracy duszpasterskiej ze względu na prześladowania Kościoła w Polsce. Po wprowadzeniu 13.12.1981 roku stanu wojennego w Polsce, Ksiądz proboszcz wspierał działalność "świebodzińskiego podziemia" i członków "Solidarności". 16.08.1982 roku ks. bp. Wilhelm pluta mianował ks. Benedykta Dziekanem Dekanatu Świebodzińskiego. W 1985 roku w 25 rocznicę święceń kapłańskich, został mianowany Kanonikiem Honorowym. W swej długoletniej posłudze kapłańskiej zawsze zależało Księdzu na duchowym wychowaniu swoich parafian, na umiłowaniu przez nich Chrystusa obecnego w Eucharystii i życiu zgodnie z Bożymi Przykazaniami. Ksiądz Proboszcz Benedykt Pacyga po przejściu 31.07.2008 roku na zasłużoną emeryturę, zmarł o godzinie 04.00 rano w pierwszą sobotę miesiąca 02.08.2008 roku w szpitalu w Nowej Soli. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się w środę (6 sierpnia) o godzinie 10.00 od czuwania modlitewnego. W samo południe została odprawiona Msza świta pogrzebowa, bezpośrednio po której odbył się pogrzeb na świebodzińskim cmentarzu. informacja ze strony : http://www.michael.swiebodzin.pl)

ks. Franciszek Ptak - 1.06.1978 (zmarł 14.05.1979, wyznaczono Administratora 1979)
ks. kan. mgr JAN SIDOROWICZ - 01.06.1979-28.08.2002
(Odszedł do wieczności 6 listopada 2004 r. , w 77. roku życia i 53. roku kapłaństwa Urodził się 29.08.1927 r. w Wilnie. Po II wojnie światowej jako żołnierz armii gen. Berlinga przybył do Polski. Po studiach teologicznych w seminarium w Kielcach (1947-49) i Wrocławiu (1949-51) został wyświęcony na kapłana 23 grudnia 1951 r. we Wrocławiu. Pracował najpierw jako wikariusz we Wrocławiu (pw. św. Bonifacego), Świdnicy (pw. św. Stanisława) i Jeleniej Górze (pw. świętych Erazma i Krzysztofa). W latach 1955 – 79 był proboszczem parafii pw. Wszystkich Świętych w Brodach, a następnie w latach 1979 – 2002, w parafii pw. Matki Bożej Różańcowej w Jasieniu. W roku 1972 został inkardynowany do diecezji gorzowskiej. W roku 1979 zdobył tytuł magistra teologii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Odznaczony w roku 1995 tytułem honorowym kanonika z prawem noszenia rokiety i mantoletu. Zmarł w Gubinie, gdzie zamieszkał po przejściu na emeryturę. Uroczystości pogrzebowe, którym przewodniczył bp Paweł Socha, miały miejsce 6 listopada w Jasieniu. Homilię wygłosił ks. Mirosław Maciejewski, proboszcz w Chociszewie, wieloletni wikariusz w Jasieniu. Po Mszy św. pogrzebowej w kościele parafialnym ciało Zmarłego zostało złożone na Cmentarzu Komunalnym w Jasieniu. )
ks. prałat dr ROMAN WRÓBEL - 06.08.2002-30.07.2023
ks. KRZYSZTOF COCHŁA - (01),03.08.2023

     

       

 

 

Informacje dodatkowe na stronie: https://parafia.jasien.com.pl

* Daty z lat 1700-1800 często podawane są różnie w różnych źródłach niemieckojęzycznych, dotyczy to zwłaszcza dokładnego dnia w mc jakiegoś wydarzenia. Stąd mogą pojawiać się różne daty dnia,  w opracowaniach polskojęzycznych. 

opracował/foto: Sebastian Górski